171
شنیدی میگن همیشه اونی که ازش متنفری یه روزی بهترین دوستت میشه ... من این موضوع رو با بند بند وجوذم حس کردم ... با همه حس و حالم ... با همه دغدغه هام حسش کردم ...
آدمی باشه که از دور ازش بدت بیاد ... از خیلی دور .... خیلی خیلی دور ....
اینکه حتی از اسمش ... از اینکه مدام همه ازش بگن و همه ازش تعریف کنن .... از اینکه حس کنی نکنه اون خیلی خیلی بهتر از اون چیزی باشه که من میخوام باشم ... با هم هیچ سنخیتی نداریم و من حس میکنم رقیبمه ... رقیبی که اومده همه حس مالکیت من برای غرور همه حس مالکیت من برای موفقیت ... همه حس مالکیت من برای بهترین بودن برای همه چیز بودن رو ازم بگیره .... بدون اینکه حتی بدونه من هستم ...
اما من .... انقدر غد و یه دندم که با چنین آدمی خواسته و نا خواسته سر جنگ بر میدارم ...
از اسمش بدم میاد
از تعریفایی که ازش میکنن بدم میاد
حتی از آدمایی که ازش میگن بدم میاد
و با تمام حس تنفرم میرم توی دل این همه غروری که نمیشناسم و میرم توی دل این همه نعریف و این همه حس نا آشنایی که می خوام شکست بدم ....
میرم توی دلش و آخرش یه سرباز شکست خورده و نخورده میام بیرون
کسی که نمیدونم الان
برندم
یا بازنده
باختم .... همه غرورمو ... همه حسمو .... همه حس تنفرمو ... و اون آدم الان یکی از بهترین آدمای دنیایی منه ... باختم چون کنارش حس امنیت دارم ... باختم چون انقدر بهش اعتماد دارم که بگه بمیر، میمیرم و اون دوباره زندم میکنه .... باختم چون میدونم اونه میتونه بهترین مشورت ها رو بهم بده ... باختم چون یه قطعه از بهترین حس هام رو کنارش تجربه کردم ... باختم چون با آدمی ب غدی و مغروری و سر به هوایی و تشنه بهترین چیزا و دقیقا عین خودم روبرو شدم ...
برنده شدم ... چون ... چون ... چون اون هنوز هست و نمیدونم چرا ...................
یه مخاطب خاصِ خاص
برچسب:
نویسنده: باران جعفری